Kerkasiel: een nacht in de Bethelkapel

kerkasiel

Op Twitter begin januari: “ik wil in de door­gaande kerkdienst voor het kerkasiel een keer het volledige evangelie van Johannes lezen. Wie wil helpen?” Marijke Genuit reageerde.

Een avond en nacht in de Bethelkapel in Den Haag

Door Marijke Genuit

Begin januari las ik een berichtje op Twitter: “ik wil in de doorgaande kerkdienst in het kader van het kerkasiel een keer het volledige evangelie van Johannes lezen. Wie wil helpen?” Ik heb gereageerd, en met wat heen en weer mailen was binnen een dag geregeld dat we met vier mensen op woensdag 23 januari van 21:00 tot 0:00 uur gingen lezen. We kozen ervoor het verhaal te laten spreken, in de Naardense vertaling. Geen inleiding, geen uitleg, geen interactie. Tussen de hoofdstukken korte, meditatieve piano-improvisaties.

Aldus geschiedde. Helaas werd de initiatiefnemer ziek, maar de andere drie lezers en de pianist ontmoetten elkaar woensdagavond voor het eerst in de Bethelkapel. Eén uit Rotterdam, één uit Amersfoort, één uit Den Haag, en één uit Amsterdam (ik). Net als de vorige keer dat ik er was, was de ontvangst door de dienstdoende vrijwilliger onnadrukkelijk hartelijk. Een kop koffie, een belangstellend praatje (op zachte toon, vanwege de dienst die in de ruimte ernaast gaande was). Namens de Muiderkerk had ik een voorraad koffie, thee en koek meegenomen: dat gaat daar altijd erg hard, met de vele vrijwilligers (er is er dag en nacht tenminste één aanwezig), en de intussen (sinds 26 oktober) meer dan 800 voorgangers en meer dan 10.000 bezoekers.

kerkasiel2Het hardop lezen van het integrale Johannesevangelie was een ervaring op zich. Wat een rijke verhalen zijn het. Af en toe klonk in het (bescheiden) gehoor gegrinnik: Johannes kon goed schrijven, en was niet gespeend van enige humor. Nooit eerder gemerkt! (Bach heeft in zijn Johannespassion ook niet zoveel met die humor gedaan…). We hadden eerlijk gezegd geen idee hoeveel tijd alles in beslag zou nemen. Halverwege leek het erop dat we het boek niet helemaal zouden kunnen uitlezen. Maar er gebeurde een wonder: precies om één minuut voor twaalf las ik de laatste woorden:

“Er zijn nog vele andere dingen Die Jezus heeft gedaan; Als die één voor één beschreven werden Zou, naar ik meen,, de wereld zelf Geen ruimte meer hebben Voor de volgeschreven boeken.”

Toen konden we het licht overdragen aan degenen die na ons de dienst gaande zouden houden. Ik ben even gaan uitblazen in de koffiekamer, en ben toen weer in de kapel gaan zitten. Tussen 12 en 3 ging een groepje mensen van een naburige kerkgemeente voor. Zij waren op het laatste moment ingevallen (na overdag ook al twee uur verzorgd te hebben) omdat de predikant die op het rooster stond ziek geworden was. Intussen waren ook de ouders Tamrazyan aangeschoven, de familie om wie het kerkasiel gaat, en die in de oude kosterswoning boven de kapel verblijven zolang dat voor hun veiligheid nodig is. Zo lang gaat ook de dienst onafgebroken door, is de bedoeling. Toen zij hoorden dat ik ‘noodgedwongen’ de hele nacht zou blijven, totdat de trams weer gingen rijden, boden ze mij spontaan een bed aan! Dat ontroerde me diep; ik vond het een vorm van ‘omgekeerde wereld’.

In al die nachtelijke uren is heel veel gezongen, veel gebeden, is naar muziek geluisterd en zijn bijbelverhalen en gedichten gelezen (ook van Hayarpi, de oudste dochter Tamrazyan). Naar aanleiding van een verhaal uit Marcus kregen we de vraag of wij zelf ook wel eens wonderen ervaren hadden. De vrijwilligster van dat moment, die af en toe ook even bij de dienst was, had geen moeite een wonder te noemen: “Dat wij dit hier al drie maanden lang kunnen volhouden, dankzij de hulp van zo veel mensen uit alle hoeken van het land en van de kerk, dat is een wonder!” Vader Tamrazyan sloot zich daarbij aan; hij noemde het ongelofelijk dat al die mensen, met al die verschillende geloofsovertuigingen, zich allemaal wilden inzetten om zijn gezin, en de vele andere kinderen die in vergelijkbare situaties zitten, te helpen.

kerkasiel3Om drie uur werd het stokje tot zes uur overgenomen door een groep mensen uit Nijverdal. Nijverdal! Dat ligt op 200 km van Den Haag! Midden in de winter (het was op veel plaatsen glad die nacht) hadden ze meer dan twee uur gereden om hier de dienst gaande te houden. En om zes uur weer ruimt twee uur om thuis te komen. Over wonderen gesproken… De predikante in de groep had een echte klassieke kerkdienst voorbereid. Ze preekte over Esther 3, wat we aanstaande zondag (27 januari) ook in de Muiderkerk gaan horen. Het was een preek van het type dat ik zelden of nooit meer hoor (via Haman en Mordechai kwam ze schijnbaar moeiteloos terecht bij de verlossing door de kruisdood). Wat me in de Muiderkerk niet zou lukken, lukte daar wel: ik nam het serieus. Daarna namen de meegereisde gemeenteleden het over, met opnieuw veel liederen en prachtige gedichten.

Tegen half zes ben ik naar de tramhalte geglibberd. Om half acht lag ik in bed. Vandaag, een dg later, heb ik een soort jetlag. Maar ben ik ook een onvergetelijke ervaring rijker. In de Bethelkapel in Den Haag is iets heel bijzonders gaande. Daar laat de kerk zich van haar mooiste kant zien!